Greek (Εllinika); Bahasa

Please view in Unicode (UTF-8)

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=3355 17. Αυγούστου 2008 || 20.46

Καυκασιανοί Αγώνες: το σκορ

Μία εβδομάδα μετά την αποτυχημένη απόπειρα της Γεωργίας να κατακτήσει την αποσχισθείσα επαρχία της Νότιας Οσσετίας, η κρίση έχει τελειώσει. Το μόνο σημαντικό ζήτημα που δεν έχει ακόμα λυθεί αφορά τα κίνητρα του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Η διαταγή επίθεσης που έδωσε την νύχτα της 7ης προς 8ης Αυγούστου ήταν μία άκρως ριψοκίνδυνη κίνηση. Αλλά ήταν ένα υπολογισμένο ή ένα απερίσκεπτο στοίχημα; Ότι ο Σαακασβίλι έδρασε με την σιωπηρή συναίνεση (αν όχι την ενεργή ενθάρρυνση) των ΗΠΑ είναι λογικό να το υποθέσουμε, λαμβάνοντας υπόψη την παρουσία άνω των 100 στρατιωτικών συμβούλων των ΗΠΑ στην Γεωργία. Ενεργά αναμεμειγμένοι σε όλα τα επίπεδα του σχεδιασμού, της εκπαίδευσης και του εξοπλισμού του Γεωργιανού στρατού, δεν μπορούσαν να μην ήξεραν τι ερχόταν. Αν η κυβέρνηση Μπους ήθελε να σταματήσει τον Σαακασβίλι, μπορούσε να το είχε κάνει. Δεν το έκανε ωστόσο, επειδή οι στρατηγικοί αναλυτές εξωτερικής πολιτικής στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι είναι και ρωσοφοβικοί, υπέθεσαν ότι είχαν να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση νίκης-νίκης (win-win):

αν τα Γεωργιανά στρατεύματα κατελάμβαναν την Νότια Οσσετία με μία επιχείρηση μπλίτζγκριγκ, όπως η επιχείρηση «Καταιγίδα» με την οποία η Κροατία εκδίωξε 250.000 Σέρβους της Κράινας τον Αύγουστο του 1995, ενώ οι Ρώσοι παρέμεναν διστακτικοί ή αναποτελεσματικοί, η Μόσχα θα είχε υποστεί μία σημαντική στρατηγική και κυρίως ψυχολογική ήττα μετά από 4 έτη επίμονης στρατηγικής ανάκαμψης μετά την «Πορτοκαλί Επανάσταση» στην Ουκρανία το 2004.
από την άλλη αν η Ρωσία επενέβαινε η μηχανή των ΜΜΕ θα αντιδρούσε δεόντως με μία εκστρατεία δαιμονοποίησης που δεν θα είχε προηγούμενο από τουλάχιστον τον Αύγουστο του 1968 (Πράγα), αν όχι τον Αύγουστο του 1961 (τείχος του Βερολίνου). Οι ΗΠΑ θα εμπόδιζαν την είσοδο της Ρωσίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, θα προσπαθούσαν να αναστείλουν την συμμετοχή της στην ομάδα των G8, και θα δικαιολογούσαν αναδρομικά την ανάπτυξη αμυντικών πυραυλικών συστημάτων στην Πολωνία και την Τσεχία. Οι «παλαιοί» Ευρωπαίοι, κυρίως οι Γερμανοί, θα υποχρεώνονταν να εγκαταλείψουν την προσέγγιση με την Μόσχα. Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, μία ματωμένη, αγανακτισμένη Γεωργία θα γινόταν για πολλά χρόνια αντιρωσική, ανεξάρτητα από την προσωπική τύχη του Σαακασβίλι, εξασφαλίζοντας έτσι την «δυτική» (δηλ. την αμερικανική) παρουσία στην περιοχή.

Στην πράξη το σχέδιο δεν δούλεψε:

ο Γεωργιανός στρατός απέδωσε τόσο άσχημα στο πεδίο της μάχης που ένα στρατιωτικό τετελεσμένο γεγονός την ημέρα ένα ήταν αδύνατο. Δεν μπόρεσε καν να εξασφαλίσει την πρωτεύουσα της Οσσετίας, το Τσχινβάλι, το οποίο ήταν ουσιαστικώς ανυπεράσπιστο σε απόσταση λίγων μιλίων από τα σύνορα της Γεωργίας.
ο Γεωργιανός στρατός πραγματοποίησε ακρότητες που καθιστούν την ιστορία «αθώα θύμα επίθεσης» κάπως δύσκολη να κατασκευαστεί ακόμα και για το CNN και την Washington Post.
η ρωσική απάντηση ήρθε γρήγορα, δείχνοντας ότι το νέο δίδυμο Μεντβέντεφ-Πούτιν δρα σαν ένα όταν θέτει πολιτικούς στόχους και λειτουργεί απρόσκοπτα για να τους επιτύχει.
η στρατιωτική απάντηση εκτελέστηκε ικανοποιητικώς και επέτυχε όλους τους στόχους εντός 48 ωρών, σε έντονη αντίθεση με το παρατεταμένο και αιματοβαμμένο αδιέξοδο στην Τσετσενία πριν μία δεκαετία, και πολύ περισσότερο σε σχέση με τον βάλτο του Αφγανιστάν την δεκαετία του 1980.
η Μόσχα δεν έφθασε μέχρι του σημείου να καταλάβει όλη την Γεωργία και να επιτύχει μία αλλαγή καθεστώτος στην Τυφλίδα, αλλά επέδειξε την δυνατότητά της να το κάνει, δημιουργώντας έτσι χώρο για διπλωματικούς πρωτοβουλίες τρίτων χωρών που βασίζονται στην θέση ακατανίκητης ισχύος της Ρωσίας.
οι Ρώσοι έκαναν ότι μπορούσαν για να διατηρήσουν ανοιχτό τον δρόμο του διαλόγου με την Μόσχα, μεσολαβώντας για μία εκεχειρία που συνέφερε την Μόσχα (Σαρκοζύ) και συνεχίζοντας το πρόγραμμα των προγραμματισμένων επαφών κορυφής (Μέρκελ).
η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς είναι οριστικώς παρελθόν: καμία σημαντική ευρωπαϊκή χώρα-μέλος της συμμαχίας, με την πιθανή εξαίρεση της πάντα πρόθυμης Βρετανίας, δεν αποδέχεται το επιχείρημα του Μπους ότι ζωτικά δυτικά συμφέροντα διακυβεύονται από το ποια σημαία κυματίζει στο Τσχινβάλι.
το Κόσοβο τελικώς δημιούργησε ένα προηγούμενο, το οποίο η Μόσχα εκμεταλλεύεται προς το συμφέρον της, ενώ κάνει την Ουάσιγκτον να δείχνει υποκρίτρια όταν επικαλείται το «διεθνές δίκαιο» και τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών.
εκτεταμένες οριακώς στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ απάντησαν με αοριστίες της κας Ράις στην Τυφλίδα που γρήγορα θα ξεχαστούν, αποδεχόμενες έτσι εμμέσως την αδυναμία της Ουάσιγκτον να επέμβει στην περιφέρεια της Ρωσίας.

Πίσω στον Σαακασβίλι. Αν δρούσε με την ελπίδα μία αποφασιστικής πολιτικής ή ακόμα και στρατιωτικής αμερικανικής απάντησης στην προβλεπόμενη αντίδραση της Ρωσίας, είναι αφελής. Αν με την θέλησή του απεδέχθη τον ρόλο της «παράπλευρης απώλειας» στο σενάριο της δυσφήμισης της Ρωσίας, είναι ανόητος. Και αν νόμιζε ότι μπορούσε να κάνει ότι ο Τούτζμαν με ασυλία, είναι παρανοϊκός. Τα γεγονότα στον Καύκασο δείχνουν ξεκάθαρα στις μικρές και αδύναμες χώρες πως είναι αυτοκαταστροφικό να εμπιστεύονται έναν μακρινό σύμβουλο, όπως η Ουάσιγκτον, του οποίου οι προφορικές δεσμεύσεις υπερβαίνουν τους διαθέσιμους πόρους. Το αποτέλεσμα είναι ένα ευτύχημα για όσους από εμάς πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να «εμπλέκονται» σε κάθε γωνιά του κόσμου, και υποστηρίζουμε μία λογική, αμοιβαία σχέση με την Μόσχα, βασισμένη στην αποδοχή των νόμιμων συμφερόντων της στην εγγύς περιφέρειά της.

Το Ισλάμ ως «φορέας επαναστατικής αλλαγής»

ξη του συγγραφέα στην εκπομπή Σέργιου Τρίφκοβιτς

Ποια η διαφορά μεταξύ της ισλαμικής τρομοκρατίας και άλλων παραλλαγών της τρομοκρατίας; Τι κάνει την τρομοκρατία του «ιερού πολέμου» (Τζιχάντ) διαφορετική; Όλες οι άλλες μορφές τρομοκρατίας την χρησιμοποιούν ως ένα αντικείμενο στην επιδίωξη κάποιου ευρύτερου σκοπού. Οι μπολσεβίκοι ανατίναζαν τράπεζες το 1905 και δολοφονούσαν πολιτικούς ηγέτες και ο στόχος τους ήταν να υπονομεύσουν την δομή του συστήματος, ώστε όταν η στιγμή της επαναστάσεως έρθει, όπως ήρθε το 1917, να προχωρήσουν ένα βήμα μακρύτερα. Με την ΕΤΑ στην Ισπανία, τον ΙΡΑ, το Φωτεινό Μονοπάτι, τις Τίγρεις των Ταμίλ ή τους Σιχ στην Ινδία, έχουμε τρομοκρατικά εγκλήματα, αλλά δεν είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σκέψεως, της κοσμοθεωρίας της κάθε ομάδος. Με το Ισλάμ, η τρομοκρατία δεν είναι απλώς ένα μέσο, ένα εργαλείο, αλλά ο πυρήνας της ίδιας της πολιτικής. Η τρομοκρατική βία δεν είναι απλώς επικυρωμένη θεϊκώς, αλλά επιτάσσεται θεϊκώς. Δεν έχουμε χρόνο για λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι η συγχώρεση και η φανερή υπεράσπιση της βίας και στα βασικά κείμενα του Ισλάμ, όπως το Κοράνι, και στο λεγόμενο Χαντίθ, τις παραδόσεις και τις ρήσεις του «προφήτη», και στους περισσότερους από 13 αιώνες ιστορικής εφαρμογής του Ισλάμ, καθιστούν αυτή την άποψη ξεκάθαρη. Το να συζητάνε μερικοί ακόμα για την υποτιθέμενη ειρηνική φύση του Ισλάμ είναι απλώς γελοίο. Η αλήθεια είναι «εκεί έξω» και όσοι επιθυμούν να την αρνηθούν είναι οι ίδιοι που, 50 χρόνια πριν, ήταν οι απολογητές του πατερούλη Ιωσήφ (Στάλιν), ή 30 χρόνια πριν, ισχυρίζονταν ότι το θαρραλέο πείραμα του προέδρου Μάο ανοίγει τον δρόμο για το μέλλον... Η νοοτροπία του κατευνασμού, ακόμα και μετά το Μόναχο το 1938, είναι εν δράσει. Δεν είναι μόνο ότι αυτοί που είχαν ισχυριστεί ότι «ο Αγών μου» (του Χίτλερ) είναι ένα φιλειρηνικό κείμενο, ή ότι οι δίκες της Μόσχας του πατερούλη Ιωσήφ (Στάλιν) είναι υπόδειγμα νομιμότητας, τώρα δρουν ως απολογητές του Ισλάμ. Εισάγουν ενεργώς την Πέμπτη Φάλαγγα του «ιερού πολέμου» (Τζιχάντ)! Η έμφαση του τελευταίου μου βιβλίου είναι ότι χρειαζόμαστε μία απόλυτη αναστολή της μετανάστευσης μουσουλμάνων και στην Δυτική Ευρώπη και στην Βόρεια Αμερική, σε συνδυασμό με την άρνηση της απόδοσης υπηκοότητας σε όλους τους ενεργούς μουσουλμάνους, την άρνηση αδειών ασφαλείας και την πολιτική της συστηματικής απέλασης όλων των ακτιβιστών της Τζιχάντ. Όταν αντιληφθούμε ότι η Τζιχάντ είναι μία πολιτική κοσμοθεωρία και οι δραστηριότητες της Τζιχάντ, οι οποίες είναι εμφύτως μεροληπτικές κατά των γυναικών, των λεγόμενων «απίστων» και των Εβραίων, είναι μία πολιτική, υπονομευτική και ριζικά στασιαστική δραστηριότητα με έναν επαναστατικό σκοπό, την μετατροπή του Κόσμου του Πολέμου σε Κόσμο της Πίστεως, Νταρ αλ-Χαρμπ σε Νταρ αλ-Ισλάμ, τότε θα αντιληφθούμε ότι το Πρώτο 'Αρθρο του Αμερικανικού Συντάγματος (σ.σ. το δικαίωμα της Ελευθερίας Λόγου) δεν εφαρμόζεται πλέον σε αυτήν. Στην πραγματικότητα το Ισλάμ πρέπει να θεωρείται ως μία βίαια πολιτική ιδεολογία, παρά ως μία απλή θρησκεία. Υπάρχει μία περίεργη τάση της Αριστεράς να παραβλέπει, να αγνοεί, ή ακόμα και να αρνείται την κακομεταχείριση των γυναικών, των ομοφυλοφίλων και άλλων μειονοτήτων από το Ισλάμ; Η εξήγηση είναι σχετικώς απλή και βλέπουμε το ίδιο σύνδρομο παντού. Για παράδειγμα στην Σκανδιναβία έχουν κυριολεκτικώς μία επιδημία βιασμών, που διαπράττεται από μουσουλμάνους μετανάστες κατά Σουηδέζων, Νορβηγίδων και Δανίδων. Και παρ’ όλα αυτά, πολύ ενεργές, πολύ καλά οργανωμένες και χρηματοδοτούμενες φεμινιστικές κινήσεις σε αυτές τις χώρες μένουν σιωπηλές, και για την επιδημία αυτή καθ’ εαυτή, και για την ταυτότητα των δραστών. Ο λόγος είναι πως η Αριστερά βλέπει το Ισλάμ ως έναν ντε φάκτο σύμμαχο (όπως θα έλεγαν οι μαρξιστές έναν αντικειμενικό σύμμαχο) στην καταστροφή των υπολειμμάτων της παραδοσιακής κοινωνίας που στηριζόταν στον Χριστιανισμό και τον ηθικό του κώδικα, και των παραδοσιακών πολιτιστικών συμπεριφορών. Έτσι αυτό που κάνουν είναι να χρησιμοποιούν το Ισλάμ ως τον πολιορκητικό κριό και ως έναν πιθανό συνοδοιπόρο, στο μεγάλο αντιχριστιανικό, χριστιανοφοβικό σχέδιό τους. Ελπίζουν όταν θα δημιουργήσουν την θαυμαστή νέα πολυπολιτιστική τους Ουτοπία, ότι το Ισλάμ θα χαλιναγωγηθεί, ότι με το ελαφρύ πορνό και η κρατική εκπαίδευση θα εντάξουν τα παιδιά των μουσουλμάνων στο γενικό πολυπολιτιστικό μείγμα. Ξέρουμε ότι σφάλλουν επειδή γνωρίζουμε ότι οι δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στην Δυτική Ευρώπη, ειδικά στην Γαλλία και την Βρετανία, είναι πολύ πιο ριζοσπάστες και πιο ισλαμικώς σκεπτόμενοι απ’ ότι οι γονείς και οι παππούδες τους. Η εξήγηση είναι πολύ απλή: ο χλιαρός, βαρετός πολυπολιτιστικός χυλός που προσφέρεται από τις κυρίαρχες ελίτ δεν μπορεί να εμπνεύσει αυτούς τους νέους και τις νέες. Χρειάζονται κάτι που θα δώσει νόημα στις ζωές τους, και έτσι επιστρέφουν στην θρησκεία των προγόνων τους και, αφού το κάνουν, δεν μπορούν παρά να στραφούν ενάντια στην πολυπολιτιστική φιλοξενούσα κοινωνία. Αντί να γίνουν οι πελάτες του μελλοντικού παγκόσμιου κράτους πρόνοιας, οι μουσουλμάνοι στον Δυτικό κόσμο ειδικά, θα είναι οι φορείς της επαναστατικής αλλαγής, όχι μόνο ενάντια στα υπολείμματα του Χριστιανισμού σήμερα, αλλά και ενάντια στην κοσμική, πολυπολιτιστική Ουτοπία του αύριο. Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στις βασικές αρχές του Ισλάμ και την διδασκαλία των μονοθεϊστικών θρησκειών, του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού. Λατρεύουν όλες τον ίδιο Θεό, όπως ισχυρίζονται μερικοί; Ένα από τα κλισέ που επαναλαμβάνεται συνεχώς από αυτούς που επιθυμούν να αποκρύψουν την πραγματική φύση του Ισλάμ είναι ότι οι μουσουλμάνοι «πιστεύουν στον ίδιον Θεό», όπως οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι. Αυτό είναι μία σοβαρή διαστρέβλωση της αλήθειας. Αυτό που πιστεύουν οι μουσουλμάνοι είναι πως γνωρίζουν την πραγματική φύση του Θεού για την οποία ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός ψεύδονται και έχουν μία διαστρεβλωμένη εικόνα. Το γεγονός ότι οι μουσουλμάνοι μοιράζονται έναν λεβαντίνικο (ανατολικο-μεσογειακό) μονοθεϊσμό δήθεν σχετικό με τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό τους κάνει περισσότερο, όχι λιγότερο ανταγωνιστικούς προς εμάς. Μοιράζονται την αντίληψη ενός εντελώς ανώτερου Αλλάχ που δεν μπορεί να «γνωσθεί» και ούτε αυτός «σπεύδει» προς τον άνθρωπο, ούτε ο άνθρωπος προς αυτόν. Δεν υπάρχει καμία «επαφή» με τον Θεό, η οποία είναι βασική στην Χριστιανική και την Ιουδαϊκή παράδοση. Στην πραγματικότητα, η απέλπιδα κλήση, που επαναλαμβάνεται πέντε φορές την ημέρα από κάθε μιναρέ στον κόσμο, ακούγεται περισσότερο ως η κραυγή ενός εγκαταλελειμμένου παιδιού προς έναν απόντα πατέρα. Σε πρακτικό επίπεδο, η αντίληψη ότι οι μουσουλμάνοι απονέμουν στους Χριστιανούς και τους Εβραίους κάποιον βαθμό σεβασμό ως «ανθρώπους της Βίβλου» είναι επίσης πολύ διαστρεβλωμένη. Πρακτικώς σημαίνει απλώς ότι όσο αποδέχονται το καθεστώς πολιτών δεύτερης κατηγορίας και πληρώνουν τον κεφαλικό φόρο με «το χέρι της ταπεινότητας» η ασφάλειά τους είναι εγγυημένη, όχι όμως και η ισότητα δικαιωμάτων. Σε θεολογικό επίπεδο, η βασική διαφορά είναι η απουσία αγάπης. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η άρνηση της Αγίας Τριάδος από το Ισλάμ δημιουργεί μία εντελώς διαφορετική κοσμοθεωρία. «Ο Αλλάχ δεν γεννά» (δηλ. δεν είναι Πατήρ) και «δεν γεννάται» (δηλ. δεν είναι Υιός) και «δεν υπάρχει κανείς σαν αυτόν» (δηλ. δεν υπάρχει 'Αγιο Πνεύμα). Η όχι απλώς «μονοθεϊστική», αλλά εντελώς μονιστική εικόνα του κόσμου υπό έναν απρόσιτο, άγνωστο Θεό, δημιουργεί ένα είδος πνευματικής ομοιομορφίας, που τελικώς καταλήγει στην πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική έρημο που είναι ο μουσουλμανικός κόσμος σήμερα. Ότι είναι γνωστό ως «η χρυσή εποχή» του Ισλάμ συνέβη σε μεγάλο βαθμό σε αντίθεση με το Ισλάμ, παρά χάρη σε αυτό. Το να συνδέουμε την σύντομη άνθιση των τεχνών και των επιστημών στην Βαγδάτη και την Κόρδοβα με την «θετική» επιρροή του Ισλάμ είναι το ίδιο με το να λέμε ότι το υψηλό επίπεδο μελέτης του Πούσκιν ή του Τολστόι στην Μόσχα την δεκαετία του 1950 ήταν το αποτέλεσμα του Σταλινισμού και του διαλεκτικού υλισμού, ή ότι η Φιλαρμονική του Βερολίνου υπό τον Φούρτβενγκλερ ήταν όσο καλή ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1930 χάρη στον Ναζισμό. Μετά αυτή την σύντομη περίοδος ανθήσεως, το Ισλάμ είχε πολύ λίγα να προσφέρει στον κόσμο, είτε στην σφαίρα των ιδεών, είτε στην σφαίρα της υλικής παραγωγής, αν και είχε μία μοναδική γεωγραφική θέση στο σταυροδρόμι των πολιτισμών. Το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί επιδιώκοντας την εισαγωγή Δυτικής τεχνολογίας και Δυτικής τεχνογνωσίας, ενώ διατηρείται ο παλαιός τρόπος σκέψης. Το έχουμε ήδη δει στην Οθωμανική Τουρκία τον 19ο αιώνα. Είχαν φέρει Δυτικούς μηχανικούς, αξιωματικούς και ιατρούς να εκπαιδεύσουν τους μουσουλμάνους φοιτητές, αλλά αυτοί ποτέ δεν κατάφεραν να παράγουν περισσότερα απ’ όσα τους μεταδόθηκαν. Το πρόβλημα παραμένει άλυτο μέχρι σήμερα. Η πειθαρχία, η συνοχή, η εφευρετικότητα και η ευημερία του Χριστιανικού κόσμου είναι ριζωμένες σε συγκεκριμένες πλευρές της Δυτικής ψυχής που δεν μπορούν να μεταφυτευτούν εύκολα. Έχουν μεγάλη σχέση με την αντίληψη της «καθυστερημένης» ικανοποίησης σε αντίθεση με την άμεση ικανοποίηση και την φιληδονία που είναι το χαρακτηριστικό του μουσουλμανικού κόσμου.

Για μία πιο τεκμηριωμένη ανάλυση της φύσεως του Ισλάμ, παραπέμπω τους αναγνώστες στο βιβλίο «Το σπαθί του προφήτη» του Σέρβου διανοούμενου Σέργιου Τρίφκοβιτς και στο βιβλίο «Η οργή και η υπερηφάνεια» της Ιταλίδας δημοσιογράφου Οριάννας Φαλάτσι.

Τα δεδομένα του ουκρανικού μελοδράματος

του Σέργιου Τρίφκοβιτς από το περιοδικό ChroniclesΟ μύθος των ΜΜΕ: «Ένας Ευρωπαίος δυτικόφιλος μεταρρυθμιστής δημοκράτης εξαπατάται σε μία καθαρή εκλογική του νίκη από τον αντίπαλό του, ένα παλαιοκομματικό καθεστωτικό κομμούνι. Ένα κύμα λαϊκής διαμαρτυρίας θα μπορούσε ίσως να εξασφαλίσει έναν ακόμη θρίαμβο της Δημοκρατίας, τύπου Βελιγραδίου και Τυφλίδος». Το γεγονός: Ούτε ο νικητής των Προεδρικών εκλογών στην Ουκρανίας, ο πρωθυπουργός Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, ούτε ο υποστηριζόμενος από την Δύση αντίπαλός του, υπερεθνικιστής Βίκτωρ Γιούσενκο είναι «δημοκράτες» ή «μεταρρυθμιστές» υπό οποιαδήποτε αποδεκτή έννοια. Διαφοροποιούνται, ωστόσο, εις ό,τι αφορά το θέμα της ουκρανικής ταυτότητας και του πεπρωμένου που θέλει αυτήν την χώρα βαθύτατα διηρημένη. Η Ουκρανία είναι σαν ένα μεγάλο Μαυροβούνιο, χωρισμένο στο ρωσόφιλο ήμισυ (Νότος και Ανατολή) και στον ιδιαιτέρως εθνικιστικό Βορρά και την Δύση, που χαρακτηρίζεται από μία αμείλικτη εχθρότητα απέναντι στην Μόσχα. Η πρόβλεψη: «Η Δύση», οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και μία σειρά «τύπου Σόρος» Μ.Κ.Ο. θα αποτύχουν να κατευθύνουν την κρίση προς όφελος του Γιούσενκο, καθώς η απαραίτητη μάζα που λειτούργησε στην Σερβία τον Οκτώβριο του 2000 και στην Γεωργία το 2003, η συμπαράσταση των αρχών ασφαλείας και το χρήμα της μαφίας απουσιάζουν. Ο μύθος είναι επικίνδυνα ρωσοφοβικός. Αναγνωρίζει αφενός σιωπηρά την πραγματικότητα της Ουκρανίας, αλλά βεβαιώνει αφετέρου ότι εκείνοι οι Ουκρανοί που θέλουν να διατηρήσουν ισχυρές συνδέσεις με την Ρωσία είναι είτε ηλίθιοι, είτε χειραγωγούμενοι. Αυτή η προοπτική δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την ευημερία ή την δημοκρατική βούληση 50 εκατ. Είναι στυγνά γεωπολιτική, με το να αντιμετωπίζει την Μόσχα ως εχθρό και τους εχθρούς της (συμπεριλαμβανομένων και των Τσετσένων της Τζιχάντ) ως φίλους. Ο Ράντεκ Σικόρσκι του American Enterprise Institute συνέστησε μάλιστα ότι η Ουάσινγκτον θα έπρεπε ίσως να κάνει χρήση των όπλων για να αντιμετωπίσει την απειλή της ανασυγκροτούμενης αυτοκρατορίας. Τρεις μέρες προ των εκλογών η Τζώρτζι Ανν Γκάιερ υπεστήριξε ότι οι εκλογές αυτές θα κρίνουν «εάν η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν θα είναι και πάλι τυπικά μια αυτοκρατορία ή απλά παράτυπα», ενώ απήτησε άμεσες ενέργειες για να προληφθεί μία τέτοια εξέλιξη. Διαμαρτυρόμενη ότι η Αμερική επιδεικνύει μία εμμονή στο να ασχολείται αποκλειστικά με το Ιράκ και δεν δίνει την απαιτούμενη προσοχή στις σημαντικές αυτές εκλογές, η κ. Γκάιερ παρέθησε τις υποτιθέμενες επιλογές: «Οι Ουκρανοί έχουν μία σαφή επιλογή. Μπορούν να ψηφίσουν τον Βίκτωρ Γιουσένκο, τον μεταρρυθμιστή υποψήφιο που υποστηρίζει την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και το ΝΑΤΟ, το συντομότερο δυνατόν, για την ισχυροποίηση του Ουκρανικού εθνικισμού και προς όφελος των Χριστιανών της Δυτικής Ουκρανίας και της Ουκρανικής ομογένειας στην Δύση. Ο λαός του αντικατοπτρίζει την ιδέα της βελούδινης επαναστάσεως που απελευθέρωσε την Τσεχία από την Σοβιετική κυριαρχία. Ή μπορούν να ψηφίσουν τον Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, τον υποψήφιο της Ανατολικής Ουκρανίας, όπου πολλοί Ουκρανοί μιλούν μία γλώσσα, αποκαλούμενη Σουρζίκ, έναν μπασταρδεμένο συνδυασμό Ουκρανικών και Ρωσικών. Εδώ, οι τεράστιες επιχειρήσεις της Σοβιετικής εποχής, όπως η χαλυβουργία του Ντονέτσκ, ελέγχουν την Οικονομία της χώρας, ενώ η Μόσχα ελέγχει τα μυαλά του κόσμου. Τα όνειρα του Πούτιν για μία ανανεωμένη Ρωσική Αυτοκρατορία δεν μπορούν να εκπληρωθούν χωρίς την Ουκρανία. Είναι το κεντρικό κομμάτι σ’ ένα ψηφιδωτό εθνών, ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Ανατολής και Δύσεως και μία επανάσταση των παραμεθόριων περιοχών ενάντια στην Μητρόπολη, σε περίπτωση που νικήσει ο Γιούσενκο, πρέπει να θεωρείται πιθανή». Αυτή η τοποθέτηση αναπαρήχθη με γεωμετρική πρόοδο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού: Ο καλός Γιούσενκο και κακός Γιανουκόβιτς. Η κυρία Γκάιερ στην συνέχεια του άρθρου της αναφέρθηκε στους «προοδευτικούς Ουκρανούς», υπαινισσόμενη ότι υπάρχουν εκείνοι που είναι με το μέρος της ιστορίας και της πορείας της προς το μέλλον και οι υπόλοιποι. Η αναφορά της στη νότια ρωσική διάλεκτο, ομιλούμενη ευρέως στο νότιο και ανατολικό μισό της Ουκρανίας ως «μπασταρδεμένου συνδυασμού Ουκρανικών και Ρωσικών» ήταν σκανδαλώδης, κάτι σαν να αποκαλεί κανείς τα Σιτσιλιάνικα έναν μπασταρδεμένο συνδυασμό Ιταλικών και Αραβικών ή τα Γίντις μία μπασταρδεμένη εκδοχή των Γερμανικών. Η μεταμφιεσμένη σε γεγονότα προπαγάνδα ήταν ασυγκράτητη. Οι ψηφοφορίες στο αισθητά ρωσόφιλο Ντονέτσκ και σ’ άλλες ανατολικές περιοχές κρίθηκαν πιθανώς νοθευμένες, αλλά δεν ενημερωθήκαμε για τις εξίσου αξιόπιστες διαμαρτυρίες ότι υπήρξε ανεξέλεγκτη νοθεία στα δυτικά οχυρά του Γιούσενκο, συμπεριλαμβανομένων των αποτελεσμάτων που ξεπερνούσαν το 100% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, τον απόλυτο έλεγχο των τοπικών Μ.Μ.Ε. και την πολλαπλή ψηφοφορία από τα ίδια πρόσωπα που είχαν στην κατοχή τους πολυάριθμες ταυτότητες που ανήκαν σε Ουκρανούς που κατοικούν στη Δυτική Ευρώπη. Το εγχείρημα προετοιμάστηκε καλά. Ο Γιούσενκο έχει απορρίψει την νίκη του Γιανουκόβιτς και επικαλείται νοθεία, χρησιμοποιώντας ως στοιχείο τα exit polls. Αυτοανακηρύχθηκε μάλιστα Πρόεδρος και οι δεκάδες χιλιάδων οπαδοί του έχουν καταλάβει τις οδούς του Κίεβου, υποστηρίζοντας τις αξιώσεις του. Η εκστρατεία αστικής ανυπακοής τους βασίζεται στην προσδοκία της υποστήριξης από την Ουάσιγκτον και την ΕΕ. Ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι οι ουκρανικές αρχές δεν πρέπει να πιστοποιήσουν τα αποτελέσματα «έως ότου ολοκληρωθούν οι έρευνες για την οργανωμένη απάτη». Ο Γιαν Πέτερ Μπάλκενεντε, ο Ολλανδός Πρωθυπουργός, του οποίου η χώρα έχει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, απευθυνόμενος στον απερχόμενο Πρόεδρο Λεονίντ Κούτσμα εξέφρασε τις σοβαρές ανησυχίες της Ε.Ε. Στο ΝΑΤΟ ο γ.γ. Γιάαπ ντε Χόοπ Σέφερ κάλεσε τον Ουκρανό πρεσβευτή να διαβιβάσει την «απογοήτευση» της συμμαχίας για τον τρόπο που η εκλογές αντιμετωπίστηκαν. Ο Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ δήλωσε ότι οι εκλογές επέδειξαν μία τεράστια απάτη. Ο Βάκλαβ Χάβελ, ο τέως πρόεδρος της Τσεχίας και ηγέτης της βελούδινης επαναστάσεως του 1989, ενεθάρρυνε τους Ουκρανούς να επιμείνουν στις διαμαρτυρίες τους. Η έντονη μεροληψία της Δύσεως υπέρ του Γιουσένκο ήταν αποτελεσματική κατά την διάρκεια της εκστρατείας. Η καταγραφή των εκλογικών παραβάσεων εστίαζε σε περιοχές που υπεστήριζαν τον Γιανουκόβιτς και αγνόησε τελείως ή και συνεκάλυψε αντίστοιχες αλλοιώσεις εγγράφων και ψηφοδελτίων στις περιφέρειες του Γιανουκόβιτς. Ένας έμπειρος Δυτικός αναλυτής, που επισκέφτηκε την Δυτική Ουκρανία μετέδωσε ότι τα ειδησεογραφικά μέσα «είναι υπό τον έλεγχο του Γιούσενκο, ακόμη και η κρατική τηλεόραση»: «Κατά την τριήμερη παρουσία μας στην Υπερκαρπαθία, δεν είδαμε ούτε μία φορά τον κύριο Γιανουκόβιτς στην τηλεόραση! Έδειχναν τον Γιουσένκο να ψηφίζει, τον Κούτσμα αλλά όχι αυτόν! Απολύτως παράνομη εκπομπή, την νύχτα του Σαββάτου (κατά την διάρκειά της λεγομένης προεκλογικής παύσεως) είχε ‘ειδικούς’ να μιλούν για την πιθανότητα νοθείας, διάσπαρτους σταρ, τραγουδιστές της ροκ, βάρδους κ.λπ., να φορούν πορτοκαλιές γραβάτες και να επευφημούν τον Γιούσενκο. Ουσιαστικά, ο Γιούσενκο και ο όχλος του ελέγχουν το Κίεβο και όλα τα σημεία της Δύσεως». Αναφορές σαν κι αυτήν είναι τόσο απορριπτέες απ’ αυτούς που ελέγχουν τα Δυτικά ΜΜΕ και τους οικονομικούς πόρους των ΜΚΟ που πρέπει να προστατέψουμε την ανωνυμία της πηγής μας. Η Αμερικανική βοήθεια για την παρατήρηση των εκλογών πήγε αποκλειστικά σε ακτιβιστές που είναι γνωστοί για την αντίθεσή τους απέναντι στον Γιανουκόβιτς. Αυτοί, φυσικά, παρέδωσαν προβλέψιμα αποτελέσματα. Η ειρωνεία είναι ότι κάποιοι από αυτούς τους ακτιβιστές χρηματοδοτούνται από τον δισεκατομμυριούχο Τζωρτζ Σόρος. Τον κυριότερο εχθρό του Προέδρου Μπους, του οποίου η επένδυση στην νίκη του Γιούσενκο, λέγεται ότι αγγίζει τα 75 δις δολάρια. «Προ δύο δεκαετιών είχαμε την Κομιντέρν» (κομμουνιστική διεθνής), λέει ένας Δυτικός αναλυτής ειδικός στο συγκεκριμένο ζήτημα. «Σήμερα έχουμε την Ντεμιντέρν (σ.σ. εννοεί προφανώς Δημοκρατική διεθνή) και τις σχετικές ΜΚΟ, με την αυξανόμενη διεθνή απήχησή τους. Η "Κοινότητα των Δημοκρατιών" εξηγεί αυτήν την τοποθέτηση. Σύμφωνα με το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, «οι ΗΠΑ είναι ένας μεγάλος υποστηρικτής της Κοινότητος των Δημοκρατιών (CD), ενός μοναδικού φόρουμ που ενώνει εκείνα τα έθνη που δεσμεύονται να στηρίξουν και να ισχυροποιήσουν την δημοκρατία παγκοσμίως». Έχει μία συμβιωτική σχέση με έναν αριθμό ΜΚΟ, μέσω των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ προωθεί την «δημοκρατία» σε ξένες χώρες, εννοώντας πολιτικούς υποψηφίους που είναι αρεστοί στην Αμερικανική κυβέρνηση. Αυτές οι ΜΚΟ (βλ. λίστα) περιλαμβάνουν το «Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας», το οποίο σε τοπικό επίπεδο κάθε άλλο παρά στηρίζει την κυβέρνηση Μπους. Μερικές είναι δημιουργήματα της «Εθνικής Χρηματοδοτήσεως για Δημοκρατία», ενώ άλλες ξεκίνησαν ως προγράμμα&t